می دونی من خیلی بدم می یاد که در این موارد حرف های عقلی بزنم. چون عقل در این عشق به خدا کم می یاره. محو می شه. ولی اگر کسی خدا و پیامبر رو قبول داشته باشه، قظعا باید امام هارو هم قبول داشته باشه. یک سیر منطقیه.

اتفاق کربلا گریه نداره. برای اونایی که در حادثه ی کربلا وجود داشتن اصلا گریه نداره. کی بدش می یاد که کنار امام حسین شهید بشه؟ کسی که پاره ی تن جواهر دنیا بود. خود اتفاق ناراحت کننده هست. و ما هر سال این واقعه رو به یاد میاریم و گریه می کنیم. و نکته اینجاست که برای خودمون گریه می کنیم. گریه می کنیم که آمرزیده بشیم. و قطعا این واقعه باید اتفاق می افتاد. اگر درست نبود امام در اون صحرا نمی جنگید. در صورتی که خودش هم از خیلی وقت پیش می دانست چه خواهد شد. عجیبه. خیلی عجیب. محرم واقعه ای هست که به خاطرش فرشته ای روی زمین نموند که به پیامبر تسلیت نگه. موجودی روی زمین نموند که زاری نکنه. و ما اینجاییم. داریم چی کار میکنیم؟ داریم عقلی در مورد خدا بحث میکنیم. چیزی که باید برای ما بدیهی ترین و مرموز ترین مسئله باشه. ولی ما دلایل منطقی می یاریم که دهن شیطان و کسانی که می خوان ما رو خراب کنن بسته بشه. نمی دونی چه حالی دارم. سرگردانم. شدید!!! فکر میکنم می شه که آدم در این مواقع از ترس فرار نکنه؟ و گاهی فقط از خدا می خوام که پیش امام زمان جان بدم. چون می خوام این فلاکت از سرم برداشته بشه. خدایا. آدم هنگ می کنه. من که هنگ گردم.